Borstverkleining – twee jaar later

Sinds het verhaal van mijn borstverkleining online kwam, krijg ik bijna wekelijks mails van vrouwen die eenzelfde ingreep overwegen. Die mails beantwoord ik met plezier, ik herinner het me namelijk nog goed, hoe moeilijk het was om voldoende informatie te vinden en hoe wanhopig ik daarvan werd. Daarom heb ik een lijstje met enkele bevindingen van de afgelopen twee jaar. Hier komt ‘ie !

3-12 april - stadsmuzikanten - the weekend

littekens

Eén van de meest gestelde vragen is “Hoe zit het dan met littekens?”. Wel, laat ik bij het begin beginnen. Persoonlijk ‘koos’ ik voor een ankervormig litteken. Een randje rond de tepel, een lijn naar beneden en een boog onder je borst. De vorm van een anker dus. Op zich is het litteken vrij onopvallend, de cirkel rond de tepel valt niet op (aangezien een tepel sowieso wel een ‘randje’ heeft) en die lijn onder je borst zie je al helemaal niet. De enige lijn die je dus echt ziet is de verticale lijn die vanaf je tepel naar beneden loopt.

Tot ongeveer anderhalve maand na de operatie, moest ik om de paar dagen de ‘steristrips’ op mijn litteken vervangen. Steristrips zijn hechtstrips, die men ook soms gebruikt voor wonden die nét niet gehecht moeten worden. Persoonlijk vond ik het vrij moeilijk om dat zelf te doen, maar met de hulp van Kasper ging het prima. De maanden daarna smeerde ik een speciaal – en belachelijk duur – zalfje, om het litteken sneller te doen vervagen.

Bij mij duurde het ongeveer een jaar totdat mijn litteken volledig vervaagd was – het is nu nog slechts heel lichtjes zichtbaar- maar dat verschilt van persoon tot persoon.

2_afbeelding 2

pijn

Pijn was voor mij eigenlijk het laatste van mijn zorgen. Ik wist op voorhand dat de operatie nu eenmaal pijn ging doen, maar dat heb ik er altijd voor over gehad. Toen ik wakker werd viel de pijn eigenlijk heel erg goed mee. Op dat moment was het vooral de misselijkheid door de narcose waar ik last van had. Ik was toen ook nog helemaal suf, dus die eerste dag heb ik vooral geslapen.

Op de tweede dag kwamen enkele vrienden me bezoeken en ik voelde me toen helemaal prima. We hebben gebabbeld en gelachen, maar later die dag merkte ik dat ik het beter wat rustiger aan had gedaan. Ik was niet alleen helemaal uitgeput, maar alles deed pijn, het leek net alsof ik onder een vrachtwagen had gelegen. Achteraf gezien was dat de ergste dag.

Eenmaal uit het ziekenhuis was de pijn ook zo goed als volledig verdwenen. Ik kon al na minder dan een maand weer op mijn buik slapen, al moest ik me telkens heel voorzichtig in de juiste positie manoeuvreren. De enige pijn die ik af en toe nog voelde was een soort steek in mijn borst wanneer ik een te bruuske beweging maakte. Ik dacht altijd dat er een draadje loskwam, of dat er een stukje van de wond weer opensprong (lekker vieze details ) maar dat was gelukkig nooit het geval. Die steken bleven zo af en toe opduiken tot drie maanden na de operatie.

IMG_9634

vorm

Zelf was ik bezorgd dat mijn borsten met hun gewicht, ook een beetje hun vorm zouden verliezen. Dat is gelukkig niet gebeurd. Integendeel zelfs, mijn borsten zien er steviger uit dan ooit. Dat komt doordat een borstverkleining als het ware ook een borstlift is.

tepels

Wat ik niet wist over borstverkleiningen en eigenlijk pas te weten kwam op de dag van mijn operatie, is dat de tepels mee verkleind worden. Achteraf gezien is dat natuurlijk logisch, grotere borsten hebben meestal ook grotere tepels, die er bij een kleinere borst misschien vreemd uitzien.

Wat gevoel betreft heb ik geluk gehad. De chirurg vertelde me dat mijn tepels minder gevoelig , helemaal niet meer gevoelig of juist nog gevoeliger dan voorheen konden worden. Bij mij is er gelukkig niet zo veel veranderd. De eerste paar maanden voelde ik er helemaal niets meer, maar dat gevoel kwam langzaamaan weer terug.

 

maat

Voordat ik op consultatie ging dacht ik dat je gewoon kon zeggen “Ik zou graag een C-cup hebben, alsjeblieft.” Zo werkt het helaas niet. De dokter keek goed naar mijn lichaam en ‘koos’ voor een maat die daarbij paste. Voor mij werd dat toevallig een C-cup, maar als je tengerder, of juist wat zwaarder bent past een B- of een D- cup misschien beter bij jouw lichaam.

Voor de operatie had ik een goeie G-cup. Meteen na de operatie droeg ik sportbeha’s ,want dat moet je de eerste zes weken na de operatie, in een D, maar na enkele maanden gingen die wel wat los zitten. Uiteindelijk ben ik gestrand op een mooie C-cup (soms nog wel een D, afhankelijk van het merk) , waar ik nog steeds heel gelukkig mee ben.

Ziezo! Ik denk dat ik de belangrijkste vragen wel beantwoord heb. Indien er nog iets is dat je wil weten, aarzel dan niet om me te contacteren. Dat kan ik de comments of per mail.

XOXO

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *