Short hair… Do I care?

Zes jaar. Zes jaar geduld heb ik nodig gehad om mijn haar op de lengte te krijgen die het vanochtend nog had. Zes jaar lang ‘enkel de puntjes’ zeggen tegen de kapper. Zes jaar lang halve bussen conditioner gebruiken om er toch maar voor te zorgen dat mijn haar niet zou breken. Zo’n twee van die zes jaar ‘haar’ zag ik vandaag op de vloer van het kapsalon vallen. Een doordachte beslissing was het niet. Ik besloot pas in de kappersstoel dat niet enkel de kleur – Ik was het nét iets te bleke, rossige haar al een tijdje beu-, maar ook de lengte van mijn haar wel aan een verandering toe was. Met zo’n vijftien centimeter haar tussen haar vingers vroeg de kapster: “ongeveer zoiets ervan af?” “Ja hoor, Prima!”. Toen tijdens het föhnen de eerste, wel heel erg korte, plukjes haar naast mijn gezicht vielen, voelde ik de paniek toch lichtjes opborrelen. Toen alles droog was, moest ik toch wel even slikken. Mijn haar is kort. Ècht kort. Niet Emma-Watson-anno-2011-kort, maar toch. KORT! Iedereen in mijn omgeving vindt het “véél beter zo” en “een pak gezonder precies hé!”. Hoewel ook ik zie dat het er een pak gezonder uitziet, en dat het ‘echt wel iets heeft’, zit er in mij nog steeds dat vijftienjarige meisje dat echt wanhopig graag lang, glanzend ‘l’Oreal-reclame’- haar wil. Helemaal overtuigd ben ik dus nog niet, maar teleurgesteld? No Way!

IMG_20170717_183440

IMG_20170831_110148 IMG_20170831_184713

voor (boven) en na de drastische kappersbeurt

‘A girl who cuts her hair is about to change her life’, zegt men weleens. Dat vind ik een mooie gedachte, en ik ben dan ook van plan om er een beetje naar te leven. Misschien is het tijd om ook in mijn oude gewoontes eens de schaar te zetten. 2017 is voor mij in elk opzicht een goed jaar. Ik maakte een hoop nieuwe vrienden, mijn relatie met Kasper zit beter dan ooit, op school gaat alles verrassend goed, Ik heb een toffe vakantiejob en sinds ik van mijn oma een naaimachine kreeg, heb ik er ook een heerlijke nieuwe hobby bij (waarover jullie zéker nog zullen lezen). Dat is misschien wel het allergrootste verschil met de vijftienjarige Evi. Mijn leven zit ZO goed op de rails tegenwoordig dat ik het zelfs een klein beetje angstaanjagend vindt. Wanneer ik later terugkijk naar foto’s met ‘mijn korte haar’, zal ik steeds weer aan deze heerlijke periode herinnerd worden. Ik ben jong, ik ben verliefd, ik heb dromen, ik ben ambitieus, ik ben gelukkig.

Indien je me zoekt: Ik zit meters diep met mijn gat in de boter, en ik ben absoluut van plan daar te blijven. Met mijn nieuwe kapsel én een dikke smile op mijn gezicht!

XOXO

10 thoughts on “Short hair… Do I care?

  1. Altijd spannend zo’n make-over! Zeker je haar, dit het kan heel je gezicht anders doen lijken. Maar ik vind dat het je heel goed staat! Je staat zowel goed met lang als met kort haar! You rock it girl!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *