Mijn Borstverkleining

Tetten, Meloenen, Ballonnen… Kortom: “Een ferm balkon”. Op mijn zestiende viel het niet meer te ontkennen. Geen H&M behaatjes meer voor mij. Het borstenverhaal begon voor mij nochtans niet al te veelbelovend. Dolblij was ik toen ik, extreem late puber zijnde, op mijn veertiende mijn eerste AA-behaatje kon kopen. Een lichtroze beha met vlindertjes uit de Hema. Ein-de-lijk kon ik me een beetje vrouwelijker voelen. Die AA’tjes gingen echter meteen over in een volle C-cup en op mijn zestiende was ik gezegend met een dikke vette E. Nog eens drie jaar en een twee cupmaten later stond ik huilend in een pashokje in een prachtige jurk in maat 44. Zes maten te groot aan de onderkant. Bovenaan met geen mogelijkheid dicht te krijgen. De steeds terugkerende Paskamerhuilbuien leidden me uiteindelijk naar het kantoor van de dichtstbijzijnde plastisch chirurg. Die borsten moesten weg!

Die eerste afspraak maakte me even enthousiast als doodsbang. Een borstverkleining leek de ideale oplossing voor mijn probleem. Enkele uurtjes onder narcose en POEF! Vaarwel boobies! Zo simpel is dat natuurlijk niet. Het blijft een operatie. Twee dagen ziekenhuis. Littekens voor het leven. Dokter X ( Ik weet niet of het zo gepast is zijn naam zomaar online te gooien, mensen die er zelf over denken een dergelijke ingreep te ondergaan kunnen me hiervoor altijd contacteren.) was een vriendelijke man waarbij ik me meteen op mijn gemak voelde. Dit vond ik enorm belangrijk want, hallo, deze man zou wel aan mijn borsten moeten gaan prutsen. Hij gaf me een volledige uitleg over wat de ingreep inhoudt, de ziekenhuisopname, hoe veel hij zou wegnemen etc.

1-IMG_1640

 

Dit is de foto die mijn beslissing het meest heeft beïnvloed.

Continue reading