A British Icon

It is no secret that I love everything that’s British. I love the language, the people, the tv-shows, the beautiful landscapes and… British Cars. Now I am not a car person at all. If I were the only witness at a hit-and-run, the police would never find the culprit. That is unless the crime was committed in a Land Rover. My Land Rover-love is something I undoubtedly inherited from my parents. The first Land Rover -a Range Rover P38- was introduced in our home when I was five. A few years later followed an update in the form of a Range Rover Vogue, and about half a year ago, our Land Rover family was completed by the fabulous Land Rover Defender.

Het is geen geheim dat ik nogal een anglofiel ben. Ik hou van alles wat Engels is. Ik hou van de taal, de mensen, de televisieprogramma’s, de prachtige landschappen en… Britse auto’s. Nu, ik ben alles behalve een automens. Als ik de enige getuige van een vluchtmisdrijf zou zijn, werd de dader daarvan nooit gevonden. Tenzij… het misdrijf gepleegd werd met een Land Rover. Mijn Land Rover-liefde is er met de paplepel ingegoten. Ik was vijf toen mijn ouders een Range Rover P38 kochten. Enkele jaren later volgde er een update in de vorm van een Range Rover Vogue, en een half jaar geleden werd onze familie vervolledigd met de komst van een schitterende Land Rover Defender. 

1-IMG_6584

Continue reading

Dress like a Hastings

Ik doe niet aan trends. Niet meer tenminste. Ooit was ik, net als al mijn leeftijdsgenoten, enorm beïnvloedbaar op het gebied van kleding. Professionele fashionista’s mogen dan wel de mosterd halen bij Vogue, Elle en consorten, maar ik kopieerde schaamteloos de look van de average teen girl 2009: Abercrombietrui, Uggs in de winter, All Stars doorheen de rest van het (school)jaar. Ook wat haar en make-up betreft was ik behoorlijk volgzaam. Ik liep dan ook jarenlang te pronken met droog en broos haar (dankjewel stijltang) inclusief schuine pony à la Tokio Hotel of Pete Wentz anno 2006. Na het kopiëren volgde de rampzalige zoektocht naar een eigen stijl. Iedere foto uit die periode lijkt wel op mysterieuze wijze te zijn verdwenen. Uiteindelijk settelde ik met een stijl die ikzelf als klassiek zou omschrijven, maar ook wel eens “Preppy” genoemd wordt. Hét toonbeeld der preppyness moet wel Spencer Hastings uit “Pretty Little Liars” zijn. Waarschijnlijk is het enorm fout om een fictief personage als stijlicoon te verheffen, maar ik heb me er toch schuldig aan gemaakt…

I don’t do trends. Not anymore, that is. There was a time when I was a mainstream wallflower, taking in every single influence coming my way. Professional fashionista’s may get their inspiration from Vogue or Elle, but my main sources in the world of fashion were my peers. I copied the “average teen 2009” look : Abercrombie jumper, skinny jeans, Uggs in winter and Converse during the rest of the year. Hair and makeupwise, I was also quite the disaster. My hair was as dead as possible (thanks to you, straighteners!) and I rocked the lopsided fringe as seen on Pete Wentz in 2006. After this period of shameless copying, the disastrous hunt for my own style began (I have hardly got any pictures from that time. Why would that be?). Eventually, I settled with a style that I would describe as “Classic and timeless” but is also named “Preppy”. It may be very wrong to think of a fictional character as a fashion icon, but I see Spencer Hastings from “Pretty Little Liars” as the perfect example of preppyness…

Spencer-hastings

 

Continue reading