Passed with flying colours!

Exact drie jaar geleden liep ik op de opendeurdag voor het eerst de gebouwen van de Hogeschool UCLL binnen. Dat ik ‘iets met mijn talen’ wilde doen stond al vast. Het was echter pas na de enthousiaste uitleg van een zekere meneer Coenegrachts (toen nog een voor mij onbekende taalfanaat, later één van mijn docenten) dat ik definitief koos voor de lerarenopleiding. Toen al het inschrijvingspapierwerk was afgerond en nadat er een -afschuwelijke, zoals het hoort- foto voor mijn studentenkaart werd genomen was het officieel: Ik zou beginnen aan de lerarenopleiding voor de vakken Nederlands en Engels.

Het is bijna niet te geloven dat die dag al drie jaar achter me ligt. Vorige week mocht ik voor de allerlaatste keer stressen achter de computer voor de publicatie van mijn scores en sinds vrijdag ben ik officieel afgestudeerd. Met onderscheiding! Wie had dat gedacht?

 

Shop my outfit : 

Dress – Oui

Shoes – Zalando

Bag – Bershka

Vanaf nu ben ik dus officieel ‘Leerkracht Nederlands en Engels’. Van de kunst van het studeren kan ik nu dus overgaan op de kunst van het solliciteren! 🙂

Kipling City Pack S – New In

Op mijn zesde kreeg ik mijn eerste ‘echte’ boekentas: een gigantisch, vierkant, groen geval. De boekentas was bijna groter dan ikzelf, maar het pluizige aapje dat aan de zijkant hing te bungelen -Karen was haar naam- maakte veel goed. Een ander Kipling- item dat ik toen kocht – en nu nog steeds gebruik- was een ovale pennenzak. Zo eentje met in het midden een flap om je pennen van je tipp-ex, gom en markeerstiften te scheiden. Veel andere pennenzakken hebben sindsdien de revue gepasseerd, maar ik grijp toch steevast terug naar mijn oude vertrouwde blauwe metgezel. Nadien volgden nog: een rugzak, een tweede pennenzak, een toilettas, een tweede boekentas, een derde pennenzak, twee portefeuilles, een reistas én een handtas (met lekker veel vakken, zéér festivalproof).  Laten we eerlijk zijn: als er één merk is waarvan we allemaal wel eens een item in ons bezit hebben gehad, dan is het Kipling wel.

When I was six, I was given the exciting opportunity of picking out my very first ‘real’ schoolbag. It was a massive, green, square thing. The bag was almost bigger than i was, but the green fluffy monkey -Karen was her name- hanging from the side of it made up for that. Another Kipling-item I bought back then, was a blue, oval pencilcase. One with a flap in the middle to separate your pens form your erasers, ruler and markers. Lots of other pencilcases have come and gone since then, but I keep going back to that old Kipling one. After that, a few other purchases followed: another backpack, a second pencilcase, a second school bag, a makeup bag, a third pencil case, two wallets, a travel bag and a handbag. Let’s be honest: if there’s one brand in the world of which everyone owns at least one item, it must be Kipling. 

Toen Kipling me benaderde met de vraag of ik een item uit hun nieuwe collectie wilde testen, kon ik uiteraard niet snel genoeg ja zeggen! Toen ik de foto’s van hun zomercollectie beek, merkte ik dat Kipling méér is dan enkel een onuitputtelijke bron van ‘degelijk materiaal’ voor scholieren en drukke moeders. Mijn modehart ging spontaan sneller slaan bij het zien van de City pack S -rugzak in de kleur ‘Moon Metal’ en de keuze was dan ook snel gemaakt. Een weekje later kreeg de rugzak -mooi verpakt- thuis geleverd.

When Kipling approached me to test an item from their new collection, I just had to say yes. When I saw the photos of their summer collection, I realized that Kipling is more than just a never-ending source of ‘practical’ items for school kids and busy mums. My fashion heart almost exploded when I saw the City Pack S in Moon Metal. One week later, the gorgeous backpack was delivered to my house. 

Continue reading

Strandmon-adventure

It must have been at least five years since I first fell in love with the IKEA Strandmon chair. I immediately loved the look of it, and I could just imagine how great it would look in a cute reading nook! I’ve got an entire Pinterest board featuring nothing but the Strandmon. That board is a private one though, because I am slightly embarassed about the amount of research I’ve put into one type of chair. I’d been eyeing it ever since I learned about its existence, but I’d just never gotten around to actually getting one. 178 euros is nothing near a fortune to spend on a proper chair, but for a poor little student like myself (pity me yet?), it does feel like quite the splurge. That’s why I decided to put the Strandmon on my birthday-wishlist this year.

Het moet op z’n minst vijf jaar geleden zijn dat ik voor het eerste helemaal verliefd werd op de IKEA Strandmon-zetel. Ik was er meteen weg van en zag hem al staan in mijn -pinterestwaardige, al zeg ik het zelf- leeshoekje. Al sinds ik de Strandmon voor het eerst zag moest en zou ik hem hebben. 178 euro is allesbehalve duur voor zo’n zetel, maar voor een arm studentje als ikzelf (heb je al medelijden?) is het toch een flinke hap uit het budget. Daarom besloot ik dit jaar de Strandmon op mijn verjaardagswishlist te zetten.

Continue reading

Take memories into your own hands – Fotoboek van Fotofabriek.nl

Ik ben een herinneringenmens. In mijn kamer vind je een hele hoop prulletjes die ik enkel kocht of bijhield omwille van de herinnering die erbij hoorde. Zo heb ik een doos vol met film-, museum- en treinkaartjes, en bewaar ik de knuffels uit mijn kindertijd in een doos achterin de kleerkast. Een andere eigenschap van het fenomeen ‘herinneringenmens’, is een iPhone-filmrol die zo vol zit dat je geen drie foto’s kan maken zonder er eerst drie andere te verwijderen. ‘Kill your darlings’ heet dat dan. Laten we echter eerlijk zijn. De meeste van die iPhone-foto’s liggen vooral veel digitaal stof te vangen daar in je filmrol. Samen met al die vakantiefoto’s die je netjes in mapjes op de pc hebt gecatalogeerd verdwijnen ze al snel in een virtuele vergeetput. Het hipster-DNA in mij schreeuwt al jaren dat ik gewoon weer een ouderwets fotoalbum moet gaan bijhouden. Zo eentje met vloeipapier tussen de pagina’s, dat na een tijdje aan je foto’s gaat plakken en zeer gevoelig is voor vieze vingers en ezelsoren.

Toen ik enige tijd geleden benaderd werd door Fotofabriek.nl, ontdekte ik dat er ook een ‘best of both worlds’-verhaal bestond. Zij bieden op hun website een hoop leuke fotogerelateerde cadeau-ideeën aan. Niet alleen agenda’s of kalenders zijn er te personaliseren, maar ook voor collegeblokken, mokken, bureauleggers, menukaarten én meer kan je met je foto’s bij fotofabriek terecht. Zelf koos ik voor de simpelste optie: een fotoboek. Zonder vloeipapier, foto-klevers of lijmstick, maar mét glanzend papier en foto’s van hoge kwaliteit.

Op deze foto zie je goed hoe mooi het papier glanst.

Het creëren van het album was heel simpel. Ik kreeg de keuze tussen een programma waarmee je online je fotoboek kon samenstellen, of een offline (downloadbare) variant. Ik koos voor de snelste optie: de online fotoboek-maker. Ik koos voor een harde kaft en vierentwintig glanzende pagina’s. De cover, achtergrondkleur en indeling zijn volledig aan jouw smaak aan te passen Net als het lettertype en de resolutie van de foto’s trouwens. Een andere feature die ik enorm handig vond, was het feit dat ik mijn fotoboek kon opslaan. Zo kon ik er telkens beetje bij beetje aan verderwerken. Dat is ook fijn als je een jaarlijks fotoboek wil maken. Dan kan je er het hele jaar foto’s aan toevoegen en wanneer alles klaar is, gewoon op ‘bestellen’ klikken.

Neem dus vooral zelf eventjes een kijkje op de ‘fotoboek maken’-pagina van fotofabriek. Het is verrassend makkelijk om een mooi fotoboek te maken! De feestdagen zijn dan wel voorbij, maar een fotoboek is ook perfect als ‘zomaar’-cadeautje (al is het gewoon voor jezelf)!

Baker boy – Outfit quick fix

Just a quick outfit post as I’m running out the door to go to the dentist. I bought these insanely comfortable trousers at Vila and I’ve barely worn anythings else since! Also, the baker boy hat is back this season and I couldn’t be more excited.

Even een snelle outfitpost voor ik de deur uitren voor mijn tandartsbezoek. Ik kocht deze schitterende broek bij Vila en ik heb bijna niets anders gedragen de laatste weken. Hij is zo ongelofelijk comfortabel, maar ziet er toch vrij fancy uit. Oh! De baker boy hat is ook weer helemaal terug dit seizoen, en daar kan ik alleen maar heel erg blij om zijn !

BewarenBewaren

Aquazurra Ulyana inspired boots

 

Hoewel ik zonder enige vorm van schoeisel aan mijn voeten al bijna een meter tachtig lang ben, kan ik een mooi paar hakken zelden weerstaan. Toen ik enkele maanden geleden de ‘Ulyana ankle boots’ van Aquazurra voorbij zag vliegen op Pinterest, was ik meteen verkocht. Ik had al een aantal zwarte laarsjes met hak in de kast staan, maar een grijs paar had ik nog niet. De Aquazzura beauties leken een absolute must-have (kijk naar die schattige pomponnetjes)!

Enige probleem: De prijs. Meer dan 1000 euro neertellen voor een paar schoenen zit er met mijn studentenbudgetje helaas niet in. De schoenen verdwenen dus met pijn in het hart naar mijn ‘prachtig-maar-veel-te-duur’-lijstje. Je kan je dus wel voorstellen hoe ongelofelijk blij ik was toen ik vrijdag een bijna exacte dupe van de laarsjes bij Primark zag staan! Tien minuten en negentien euro later liep ik vrolijk naar buiten met mijn nieuwe aanwinsten!

 

BewarenBewaren

Toen bloggen nog gewoon een hobby mocht zijn.

Ik blog ondertussen zo’n 8 jaar. Mijn allereerste blog zag het levenslicht in 2009, op een platform dat web-log heette. Dat platform hield op te bestaan in 2010, waardoor ik de overstap maakte naar Blogger. Nu vind je mijn blog op een eigen domein, en hoewel ik daar heel blij mee ben, denk ik vaak nostalgisch terug aan mijn Blogspot-tijd. Dat komt vooral doordat die tijd samenviel met het prille begin van de bloggercommunity. Er waren al wel een hoop bloggers, maar rond die tijd was er nog wel een dikke scheidingslijn tussen blogwereld en ‘het echte leven’. Toen mocht je bloggen nog gewoon ‘een leuke hobby’ vinden en schrijven wanneer je daar zin in had. Outfitfoto’s mochten nog in je spiegel met een compactcamera of je gsm gemaakt worden. Of je nu twintig of tweehonderd volgers had, het plezier bleef hetzelfde.

Af en toe neem ik nog eens een kijkje op mijn oude Blogspotadres, en dan kan ik niet anders dan vol goede herinneringen terugdenken aan “de goede oude bloggertijd”. Om een klein stukje van die nostalgie met jullie te delen heb ik mijn zes favoriete blogposts uit de oude doos geselecteerd. Drie posts van mijn eigen blog, drie uit de blogs die ik toen zo graag las.

Mijn eigen blog

Berlin Haul

In het vijfde middelbaar ging ik met mijn klas op schoolreis naar Berlijn. Daar ging ik uitebreid shoppen, en mijn leukste aankoopjes showde ik in een blogpost. De tas en make-upkwasten gebruik ik nog steeds! Het broekje heeft me helaas nooit gepast.

MAC Love thing 

De aankoop van mijn allereerste MAC-product kon natuurlijk niet onopgemerkt blijven. Ik had toen ook net mijn DSLR camera gekocht, en ik was ongelofelijk trots op deze foto.

DIY snorrenring

Deze post is echt een ‘kind van zijn tijd’. Snorren waren helemaal hip in 2011. Het leek me dan ook enorm cool om een snorrenring in mekaar te knutselen.

Blogs van anderen

Zoella : Makeup & jewellery storage 

Zoella kennen jullie hoogstwaarschijnlijk allemaal. Ondertussen heeft ze zo’n 12 miljoen volgers op youtube, maar voor dat alles was Zoe gewoon een blogger! Ik leerde haar kennen in het prille begin. Toen ik net mijn eigen blog had opgestart ging ik op zoek naar andere blogs om te volgen. Daar zat ook die van Zoe bij! Een van mijn favoriete artikels uit “de goede oude tijd” is toch wel haar “makeup storage”. Haar make-upsysteem vond ik toen -en nu eigenlijk nog steeds- echt ongelofelijk cool.
Ook haar video’s vond ik ‘indertijd’ eigenlijk stiekem nog net wat leuker dan die van nu.

Fashion Freaks 

Uit deze blog kon ik niet zomaar één artikel kiezen. Ik vind ze namelijk allemaal heel erg leuk en mijn hart brak dan ook een beetje toen Dorien drie jaar geleden stopte met bloggen. Haar ‘Vind Vintage’-rubriek is zeker even het bekijken waard.

Juicystar07 : What’s in my bag

Hoewel dit technisch gezien geen blog is, vond ik toch dat Blair Fowler een plekje in deze lijst verdiende. Zij was de allereerste youtuber die ik volgde en was op dat moment ook echt een ‘big deal’. Haar “What’s in my bag”- video is echt een favoriet, al is haar room tour ook zeker een aanrader als je zin hebt in een blast from the past.

 

Welke waren jouw absoluut favoriete blogs? 

Een nieuwe Hobby

Al jarenlang droomde ik ervan om een naaimachine te hebben. Ik vond het altijd zo tof om te zien dat mensen hun eigen kledij konden maken, en wilde dat zelf ook zo graag! Op mijn oude blog schreef ik (in 2012 al!) zelfs een artikel over hoe graag ik wilde leren naaien! Enkele weken geleden kreeg ik van mijn oma een naaimachine, en werd die droom werkelijkheid. Ik heb al enkele leuke dingetjes gemaakt (die ik zeker met jullie zal delen in de toekomst) en heb de smaak helemaal te pakken!

Als er één ding is dat ik ondertussen heb geleerd, dan is het wel dat er bij naaien heel veel rommel komt kijken! Daarom heb ik een stukje van mijn kamer omgetoverd tot naaihoekje.

Mijn naaimachine staat op een oud schoolbankje dat ik vond in de kringloopwinkel. Ik heb het al een tijdje, maar ik kon er nu pas echt een leuke functie voor bedenken.

Onder de ‘flap’ van het bankje bewaar ik de spulletjes die ik het vaakst nodig heb, zoals garens, spoeltjes en het pedaal van mijn naaimachine.

De overige fournituren bewaar ik in deze naaidoos die ik van mijn andere oma kreeg. Heel erg handig, én makkelijk mee te nemen!

Stoffen en restjes bewaar ik in de typische Ikea “Kallax”- kast.

Last but not least: de boeken en tijdschriften! Ik heb in die paar weken al een mooie collectie opgebouwd. Deze magazinehouder vond ik in de kringloopwinkel. Hij was nog helemaal nieuw, het kaartje hing er nog aan, en ik betaalde maar €1,50!

De foto’s in dit artikel werden trouwens allemaal gemaakt met mijn nieuwe iPhone 7 plus. Wat heeft die een geweldige camera, zeg!

Designer bag wishlist!

Had je tien miljoen, wat zou jij dan doen? Net als Samson en Gert heb ook ik me die vraag al meermaals gesteld. Ook ik zou een feestje bouwen en mijn geld opdoen. Niet aan kilo’s chocolade en liters limonade, wél aan een (of meerdere) designertas(sen). Mijn tassencollectie is al vrij uitgebreid, maar op één na zijn dat allemaal budgettassen. Ik ben niet het type dat heel veel geld kan uitgeven aan één kledingstuk of accessoire. Toch zijn er wel enkele designertassen die mijn hart hebben veroverd, en de oorzaak werden van meerdere “Oh, Als ik het geld had, dan…”-uitspraken.

  1. Chanel Classic Flap

Met stip op nummer één: de Chanel Classic flap-bag. Ik ben er vrij zeker van dat ik niet de enige ben waarbij deze beauty op de wishlist staat. Met een prijskaartje dat tussen 3990 en 5420 euro schommelt, is de klassieker van Chanel niet bepaald een budgettas te noemen. Toch is veel geld uitgeven aan zo’n handtas niet altijd een domme zet. Chanel verhoogt zijn prijzen elk jaar (slik) wat ervoor zorgt dat je jouw handtas na enkele jaren steeds weer met winst zal kunnen verkopen. Al kan ik me niet voorstellen dat je dat zou willen.

2.  Mademoiselle Longchamp

Deze tas is een vrij nieuwe verschijning in het designerlandschap. Ik ontdekte de mademoiselle Longchamp in de Britse Vogue, en werd er meteen helemaal verliefd op. De tas ziet er niet enkel supermooi uit, maar lijkt me ook heel praktisch.

3. Pochette Métis empreinte

De Pochette Métis van Louis Vuitton moet wel de meest gegeerde handtas van 2017 zijn. Toch ben ikzelf niet meteen zo’n fan van de klassieke monogram versie. Ik ben vooral helemaal verliefd op de empreinte uitvoering. Die zie je niet zo vaak en heeft een net wat uniekere look. Ook het feit dat de empreinte gemaakt is van leer in plaats van canvas, vind ik alleen maar positief.

4. Dior W.O.C.

De ‘Wallets on a chain” van Chanel zijn al enkele jaren ongelofelijk populair. Toch vind ik die van Dior nog net wat leuker. Hij is een klein beetje groter dan de Chanel versie én heeft een afneembare ketting.

Foto’s : Pinterest

Heb jij designertassen op je wishlist staan? 

 

Short hair… Do I care?

Zes jaar. Zes jaar geduld heb ik nodig gehad om mijn haar op de lengte te krijgen die het vanochtend nog had. Zes jaar lang ‘enkel de puntjes’ zeggen tegen de kapper. Zes jaar lang halve bussen conditioner gebruiken om er toch maar voor te zorgen dat mijn haar niet zou breken. Zo’n twee van die zes jaar ‘haar’ zag ik vandaag op de vloer van het kapsalon vallen. Een doordachte beslissing was het niet. Ik besloot pas in de kappersstoel dat niet enkel de kleur – Ik was het nét iets te bleke, rossige haar al een tijdje beu-, maar ook de lengte van mijn haar wel aan een verandering toe was. Met zo’n vijftien centimeter haar tussen haar vingers vroeg de kapster: “ongeveer zoiets ervan af?” “Ja hoor, Prima!”. Toen tijdens het föhnen de eerste, wel heel erg korte, plukjes haar naast mijn gezicht vielen, voelde ik de paniek toch lichtjes opborrelen. Toen alles droog was, moest ik toch wel even slikken. Mijn haar is kort. Ècht kort. Niet Emma-Watson-anno-2011-kort, maar toch. KORT! Iedereen in mijn omgeving vindt het “véél beter zo” en “een pak gezonder precies hé!”. Hoewel ook ik zie dat het er een pak gezonder uitziet, en dat het ‘echt wel iets heeft’, zit er in mij nog steeds dat vijftienjarige meisje dat echt wanhopig graag lang, glanzend ‘l’Oreal-reclame’- haar wil. Helemaal overtuigd ben ik dus nog niet, maar teleurgesteld? No Way!

IMG_20170717_183440

IMG_20170831_110148 IMG_20170831_184713

voor (boven) en na de drastische kappersbeurt

‘A girl who cuts her hair is about to change her life’, zegt men weleens. Dat vind ik een mooie gedachte, en ik ben dan ook van plan om er een beetje naar te leven. Misschien is het tijd om ook in mijn oude gewoontes eens de schaar te zetten. 2017 is voor mij in elk opzicht een goed jaar. Ik maakte een hoop nieuwe vrienden, mijn relatie met Kasper zit beter dan ooit, op school gaat alles verrassend goed, Ik heb een toffe vakantiejob en sinds ik van mijn oma een naaimachine kreeg, heb ik er ook een heerlijke nieuwe hobby bij (waarover jullie zéker nog zullen lezen). Dat is misschien wel het allergrootste verschil met de vijftienjarige Evi. Mijn leven zit ZO goed op de rails tegenwoordig dat ik het zelfs een klein beetje angstaanjagend vindt. Wanneer ik later terugkijk naar foto’s met ‘mijn korte haar’, zal ik steeds weer aan deze heerlijke periode herinnerd worden. Ik ben jong, ik ben verliefd, ik heb dromen, ik ben ambitieus, ik ben gelukkig.

Indien je me zoekt: Ik zit meters diep met mijn gat in de boter, en ik ben absoluut van plan daar te blijven. Met mijn nieuwe kapsel én een dikke smile op mijn gezicht!

XOXO